روده بزرگ

 

 ته استکان چایت را کنار جاسیگاری دود هورت می کشم

                                                   تا انتهای مری های خود

                   تا مکرر شوم در بازوانی که روزی

                                       نای رفتنم بود بی هیچ معده ای از گرسنگی

 

                                              می دانی نمی دانم

                                                        خریت همان مصدری ست

                                                           که مخرج تمام روده هایم را گره زد

                                                                       تا برسم

                                                                               به تو

                                                     یبوست از مری اغاز می شود

 

                                                                             و  راه نایم را می بندد

                                                     تا قی کنم تمامم را

                                                                   به جای تو خالی تو

 

  انگشتانم دست میدهند

         خانم سرما

                   و بازوانم تمام خونش را منجمد می کنند

                                       در لیوانی لب قرمز

                                                 در انگشتان تو

                                                          تا خنک شود ته دلت

 

                                                                    چون خون دل من

 

 سلامم را به بابا برسان

                 روده کوچک عزیز

                              نمی دانی می دانم

                                       چه دردی است بزرگ بودن

                                                             انگاه که تمام سهمت از هوا

                                     دیواره ی لجن مالی ست که به چاه مستراح می رسد