رسیده ها

من دویدم

                 و...

                کوه رسید

 

                    ***

 

          کوه رسید

                ادم رسید

                    من دست اه را گرفتم و از سینه بیرون انداختم

               -بی هوا-

                                  مثل هم مثلهای قدیم

 

  ***

 

من هم رسیدم

    -با سر-

         به دیوار کوتاه خودم

رنج شعر گفتن

کوچه چادر سیاه را سر می کند

        و  دنبال تو می گردد

                     در پیچ و خم موهای تو

                                انگار خیلی عاشقانه شد

                                            پس می گذارمت لب کوزه و اب می خورم

کوچه را با مشت می خواهی و اسمان

                         و تفنگ و دیوارهای حافظ  اعدام

                                        و گره های باز ناشده دار

                                                    انگار خیلی سیاسی شد

 

پس

 پس...

  کوچه را کجایم بگذارم

              اگر نه پیچ و خم تو باشد 

                                و نه گره  بر گردن

                          ***

تمام کلمات را گفته است

             حافظ تو خاقانی من شاملوی تو سپهری من

                                          پرستو بگویم کوچ می اید

                                                       و کوچه بگویم پیچ

                        سخت است در بازار پارچه فروشان دنبال گل گشتن

بگذار کمی با تو خواننده ام صمیمی شوم

             دکمه باز شده پیراهنت را دیدم

                                 و ترس من از گل گفت

                                                   تعزیر در بازاری که

                                      دکمه ها تا گلو بسته است

                    ***

کوچه چادر سیاهش را سر میکند

                           و دنبال تو میگردد

                               تو در بازار پارچه فروشان دنبال چه می گردی

پ.ن

-----چریکستان پس از مدتها به روز شد------

http://www.barzakhiha007.blogfa.com/